محمد خداپناهی


روزگاریست که سودای بتان دین من است...

 

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
 
تا اشارات نظر نامه رسان من و توست
 
گوش کن با لب خاموش سخن می گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست
 
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
 
حالیا چشم جهانی نگران من و توست
گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید
 
همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست
 
گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ارنه
 
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست
 
این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت
 
گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست
 
نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل
 
هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست
 
سایه ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر
 
وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

 



  

نویسنده : محمد خداپناهی ; ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/٢٩
کلمات کلیدی :ه ا سایه و کلمات کلیدی :هوشنگ ابتهاج و کلمات کلیدی :شعر عرفانی