محمد خداپناهی


روزگاریست که سودای بتان دین من است...


با توزمین گاهواره ای ست که مرا در آغوش خود می خواباند

ابرحریری است که بر گاهواره من کشیده اند

با تو سپیده هر صبح بر گونه ام بوسه میزند

با تو

    من

       با بهار

               می رویم 

شریعتی 

 



  

نویسنده : محمد خداپناهی ; ساعت ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۱٤